Almost Blue

SmeLLmory

She had been driving for 2 hours. The body refuses to admit to tiresome when taken by the enthusiasm of reuniting with old friends. It's been 10 years since they all got together. Now spread all over the world. Once they were heroes. Once they were knights. They were going to change the world, she thought to herself, with a hind of drama and nostalgia.

Now some have babies, others jobs, were dress codes of ties and formal jackets are obligatory. She laughed to herself knowing that she could witness the responsible parent behind the baby and the corporate salesman behind the Armani suit. Instantly comes into her mind, the image of them drunk, returning home early morning, screaming songs at the top of their lungs, laughing and doing all shorts of crazy stuff they did on their nights out.

Its funny how those people that have witnessed your first clumsy years in the world, become your closest family, she wondered. A feverish little clod you were. Believed to be a hero, holding a spear and yelling fearsome accusations to the world. What was your armour then? Was it your size? No, you are still infinitesimal! Was it your courage? No you didn't even know if you had courage yet. Was it youth then? Was it innocence? Oh yes. That’s what it was. Innocence, how everything tastes like new when you experience it on your own, for the first time.

The way you are willing to wake up its morning to see the sunrise and you believe that you will stick to that commitment for the rest of your life. The way you give a chance to everything to prove themselves to you, because you have not decided yet. The way you are open to both joy and pain. Now you turn your eyes from suffering, you have witnessed too much of it. You know now you are not immune to it. You are not special, you can be affected by pain and suffering.  So you turn your eyes away when no one else is looking, like an ostridge that hides its head to the ground. Fear of being devoured by pain and calamity, turned you into a feverish little clod without an armour on. Ridiculous, helpless and hiding from the world. Is that all years and experience give up for exchange of grey hair, just fear then, she wondered.

Long car drives…always a good excuse for self-critique. But today it should be more than that. Today she hoped for a time travel. After all they had loads of  stories to tell, so many things to remember. All the adventures, vacations, extravagant demonstrations of power, the funny moments and the angry moments and the bad moments. All had changed shape with time, in her mind, they had acquired a graceful shape. It all felt good, it had all been for a reason now. A shelter, some comfort on her lonely nights, a good excuse for her nemesis. Or even a precious book, she’d take down from the bottom self of her minds library, on those lonely Sunday afternoons when it feels harmless to wet your toes in the steal waters of Memory Lake.

It was not far now. She had a perfect timing. Right when they were finishing catching up with the present and started reminiscing...They were all there, her two closest friends, the always noisy yet unofficial head of the gang, the girls, married now, her first love, his wife expecting a baby. Everyone had come unattached as promised. Just the group, no wives, babies, boyfriends, girlfriends. It felt like a screen-writers setup for a proper time travelling launch...indeed.

No one cared to ask much about her present once she was there. Secretly, she thought,  they all knew, but did not care to admit, that they travelled so far for the same reason. To remember and catch a glimpse of themselves in their youngest, most fearless time. To see themselves through the eyes of the narrator that bares the burden of the story through the years, idealizing the characters and the circumstance so, that a story becoming of a legend comes out of his mouth, to mellow the soul, and whisper softly in your ear that in your most fearless times your dids were witnessed by someone. That circle of friends comes together to get high with memories. Each one, becomes anothers god, through one reminiscent. And this goes around like a joint or like an Indian pipe to be inhaled and let out, leaving you intoxicated with contempt. 

The ceremony, as she called it, went on for hours. They had finished almost ten bottles of wine, burned approximately 3 trees in the fireplace and sacrificed one and a half pig. Some earth offerings as well, potatoes, vegetables. As per usual the end of a story telling orgy, leaves one as satisfied as a night of a heartbroken man in a brothel. There is this emptiness when the past stories are magnified to the point of legend, and the present or the future , show no promise.

Left with a deep sadness of "what now" she went to sleep like everyone else had. Found herself a good spot in the couch next to two lumps of blanket, formed by the sleeping bodies. It was not five minutes that she had closen her eyes, when the blanket lump has turned her way, only to find out that it was him. Him,once her first love, now a stranger whose wife was expecting their first child. As he moved her way, a familiar smell ripped through her mind, after all these years.

It smelled of late nights out, music and love. The smell reached to the most remote memory cells, and blasted a feeling of carelessness and happiness. She felt weightless, gravity had disappeared for a moment, spring and blossoms and passion and youth. Passing with the speed of light before her eyes, the cd he gave her that day, his clumsiness the first time they made love, that time he cooked, coffees and laughs and fightings and endless discussions on sleepless nights.

As if the clock had turned 10 years back and stood steal just bellow that blanket she was covered with. She did not resist his hug or attempt to kiss her. She tried to inhale as much of the memory as she good. Started sniffing his mouth like a hound. His forehead, his ears, his neck, like a playful tease before a kiss. The hands remembered their way though the body, the skins route was familiar. Palms on the cheeks, passing through the hair, low to the ears, the neck, the shoulders, the arms. Thumbs on the lips. The skin remembered everything. The odour gave away a hall time of her life, and she was back at that time.

Frustrated by all the delay, the first love whispered softly to her ear. 

- I have what you need! 

A damaging noise blocked the intoxicating flow of memories.

She looked up the strangers face and said:

- How could you possibly now what I need?

- You need unattachment. I am attached, I have a family, I cannot smother you with a relationship and I can offer you some good times without restrains. That's why you love time travelling to the past so much. You don't want to commit to the present, or the future.

Behind the hypocrisy of his offer, the hind of truth in his outspoken grasp of her needs, made her leave the room saying nothing but

- I just wanted to smell you, who you were to me, what I 've made of you...Just smell you.

Black coffee tear.

She always knew love stories don’t have a good ending.

She ‘s never seen one anyway. Feeling numb as she did all these years was nothing compared to the insecurity of loving deeply and not feeling loved back.

She always depended on herself and one good friend that she had. Never liked to talk about personal matters with him though. Muttering and opening up not her style. The last year her world came tumbling down. Everything she always considered to have under control in her life just melted away. She managed to keep it together, most people don’t. Her parents’ divorce, father going to jail for debts, brother disappeared abroad. Then the rejection from her work, the one think she gave it all to. She never shed a tear, not in front of anyone anyhow. Not even her closest friends knew her whereabouts. When she thought of that about herself, she felt like a hero and one minute after she would feel pity for herself. Never understood why. Psychoanalysis was not something she ‘d like to throw her money away to.

Today it was a good day. One with no surprises. It was calm and quiet. One of these days that just flow, giving you that feeling that God may finally be on your side and smiling down on you. The Queen of days, the one that makes your heart beat fast and promises everything you dreamed of, can be pursued. That’s the day she was having, and wondering whether someone from the office had slipped anything on her coffee. She always had her coffee on one of these heat protective containers. She just loved hers. Kept her coffee warm all day and that kept her going.

What a day she thought! The sea was so calm you could almost curve it with a knife. She was driving and listening to her favorite track list. The sky was so clear. Just a cloud here and there, to break the sweet monotony of the blue. Just so you can tell which one is up and which one down.

Oh my God I must be high, she thought to herself. She had a very clear recollection of all the times in her life that she felt that way, she even remembered the days. When she was 7years old, 15^th of August watching an eclipse on the beach with her father. The second 15 years old, winters day on her birthday, when everyone left the house, her mother lit a fire and they shut in the living room watching their favorite movie eating leftovers from the party. 21 years old 13^th of  May first time she appeared with her music band live as a support group for a major rock band. 25 years old 1st of May when he kissed her . And  today…

But how can this feeling be today? Was it a compensation for these two past years of blackness. Could it be that the soul’s equilibrium of  the right analogy of happy and depressed had been compromised so deeply that a superwave of joy had to burst in to restore the damage?

She thought of him for the first time without feeling remorse or bitterness. She felt she had forgiven him and all the sweet love she ‘d ever felt  came back and filled her soul like the universe had put back in place that piece of her heart that was stolen. That mirror pain that amputated people feel, finally seized.

She felt like crying and laughing at the same time.  She only managed to laugh out loud. She had repressed her spontaneous need to cry so much that she had lost the ability to do so. She did not mind. With her personality, she thought, if she hadn’t achieved to repress it she would have spend the last two years with swollen eyes. So embarrassing…

But now she could feel the heat and the pressure going out of her heart reaching her lungs, pressing on her chest so hard, making her cheekbones red, even reaching up to her eyes burning and  burning her tear ducts so hot… all she wanted was that sweet release, the salty water running hard down her face. She needed that so bad, it was finally time. But she could not.

And then the song came.The one they used to sing  together in their most happy times. That song never played on the radio. It was an old song, few people their age knew about. She needed to get out of the car,  thought her heart would break if she did not get it out of her system. 
She hit the car brakes as hard as she could, as if she was trying to scare her feeling away. Half of her coffee spilled on her dress,  the rest making a big mess of her car. It was that time she nearly felt the feeling was abandoning her, that it was all a lie. The perfect day, the universe compensating her for the last two years, God smiling down on her. All an illusion...

She looked herself in the drivers mirror. A tear shaped drop of coffee had shut just below her eye, rolling down her right cheek.

And then she laughed and then she laughed some more and then she cried and then she cried her black coffee heart out.

“I had noticed that both in the very poor and very rich extremes of society the mad were often allowed to mingle freely.” ― Charles Bukowski, Ham on Rye

The Heart asks pleasure first...

Πυροβολείτε τους ποιητές!

 

Γιατί μπορεί να είμαστε αφράτοι στην όψη,

καλόβολοι στα αισθήματα και γιαλαντζί επαναστάτες ,
στα συλλαλητήρια των γραφικών ιδεολόγων
μπορεί με ένα σαξόφωνο παραμάσχαλα και τρία όγδοα θλίψης
για σημαδούρα να διασχίζουμε τα λίγα τετραγωνικά της ασυλίας μας
μπορεί οι Κυριακές μας να είναι μαρτυρικές και σακάτισσες
σαν τη μοναχική τρομπέτα του Γκιλέσπι
όμως μαλάκες δεν είμαστε να μας τη φέρνει η κάθε τυχάρπαστη κλίκα
δυτικοθρεμμένων κονδυλοφόρων και νταβραντισμένων πεζοναυτών.
Τα ποιήματα μολότοφ εκτοξεύουμε σταθερά τις νύχτες
στα σαθρά θεμέλια της πόλης
για να ξυπνήσουν εκατομμύρια ξαναγεννημένες εκρήξεις.
Γι’αυτό, μη τους ξεχνάτε και μη διστάζετε,
Πυροβολείτε τους ποιητές όπου τους βρείτε .

Εξαφανίστε το αχρείο είδος .
Είναι ικανοί να διαταραξουν τις ανέφελες ισορροπίες του βίου σας.

Paraisthesia Chain Reaction

Σε αυτό που αποκαλούμε Πραγματικότητα:

Ξύπνησε μουδιασμένος. Καλημέρα σου... μου... του, καλημέρα μας. Η τηλεόραση μουγκή, αναπαράγει ζωηρές εικόνες από μια πρωινή εκπομπή. Άνθρωποι πολύχρωμοι, χαμογελαστοί, πολύχαμοι, γελαστόχρωμοι που τον κάνουν να σκέπτεται ότι ζει σε εικονική πραγματικότητα. Είτε ότι χρειάζεται άμεση ψυχιατρική βοήθεια ...

ΔΥΝΑΜΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΝΤΑΣΗ. Το πρωί του αρέσει να ακούει κάτι. Οτιδήποτε του θυμίζει ότι είναι πάλι ζωντανός και ανάμεσα σε ζωντανούς μετά από την 6ωρη απουσία ύπνου. Έχει ανάγκη τον ήχο. Ελλείψει εξωτερικών ακουστικών ερεθισμάτων, ο εσωτερικός του μονόλογος τον ξεκουφαίνει...Δε φτάνει που τον κρατά ξάγρυπνο τόσα βράδια, ε δε θα πάρει και τις μέρες του!

Το ραδιόφωνο τον πονά πια, είναι παλιό κ ελαττωματικό. Η πρωινή εκγύμναση του αντιτακτου  αντίχειρα να είναι σε πλήρη συντονισμό με το δείκτη, για να επιτύχει με ακρίβεια διαρρήκτη χρηματοκιβωτίου, την κατάλληλη θέση στις συχνότητες των fm, τον εξουθενώνει. Η ανικανότητα του ραδιοκασετόφωνου να εκπληρώσει το σκοπό του, του θυμίζουν έντονα την αίγλη του παρελθόντος.

- Καλημέρα! 

- Καλημέρα αγάπη! Δε χορταίνω ύπνο αυτές τις μέρες, πως περνά έτσι η ώρα? Πλαγιάζεις και ντριιιιν!

Από την tv ακούγεται σχολιασμός παρουσιαστή:

- Ο Σάκης Ρουβάς στο νέο του τραγούδι...αποκλειστικές εικόνες μπλαμπλαμπλα……

- Μα καλά πόσο χρονών είναι? 40-45? Δε μπορώ να καταλάβω πως γίνεται ένας άνθρωπος να συνεχίζει στα 50 να κάνει ένα επάγγελμα που απαιτεί να είναι 20. Πως?! Δεν υπάρχουν στιγμές που γελούν με τον εαυτό τους? ΄Η μήπως γελούν με εμάς που μας ξεγέλασαν κ ξεχάσαμε ότι ένας 50αρης χοροπηδά και γκαρίζει άσματα του τύπου:

 θέλω να σε πάρω έδω και τώρα,

να πάμε για μπυρόνια...

Θέλω να πω όταν σκέπτομαι κάποιον στα 50 από τους ανθρώπους στη ζωή μου, μάνα, πατερά , θειους και τους βάζω στον αντίστοιχο ρόλo με πιάνουν τα γέλια. 

- Ε ναι, μα γι ‘αυτό χτυπιούνται και γυμνάζονται από το πρωί μέχρι το βραδύ για να είναι fit...και να μη καταλαβαίνεις πόσο χρονών είναι!

-Δεν εννοώ αυτό, εννοώ...άσε τίποτα. (τέτοιες στιγμές του έρχονται πάντα στο μυαλό σκηνές από ξανθές-ροζ ταινίες που διατείνονται ότι οι πρωταγωνιστές συμπορεύονται με τον ένα μοναδικό έρωτα ,με τον οποίο μοιράζονται ένα μυαλό κ αυτό είναι ευτυχία...μειδιά.)

- Με κοροϊδεύεις?

- Γιατί το λες αυτό?

- Γιατί δε μου εξηγείς τι θες να πεις? και κοροϊδεύεις? οι υπότιτλοι που διάβαζε πάντα όταν παιζόταν αυτή η σκηνή, ήταν είσαι σνομπ, νομίζεις ότι είσαι πιο έξυπνος, υποτιμάς τη νοημοσύνη του διπλανού σου, ενώ αντικειμενικά η σκέψη σου είναι αλλοπρόσαλλη...

- Όχι, μόλις  ξύπνησα...δεν έχω πιει ακόμη καφέ για να εξηγώ κ δεν έχεις πιεί ακόμη καφέ για να καταλάβεις...

Συνεπής στο πεπρωμένο του, μια κατά τη γνώμη του, πυροσβεστική απάντηση κατάφερε για άλλη μια φορά να ανάψει φωτιές...από τις ύπουλες αυτές που σιγοκαίνε γυρίζεις το κεφάλι και ... ΒΙΒΛΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ...

Και ενώ η βιβλική καταστροφή λαμβάνει χώρα...ο εσωτερικός μονόλογος κορυφώνεται και του θυμίζει ότι

Παράλληλη πραγματικότητα 1:

Είδε ένα όνειρο χθες το βραδύ. Περίεργο όνειρο. Επέστρεφε λέει σπίτι μετά τη δουλειά. Καθώς επέπλεε τα σκαλιά της πολυκατοικίας είχε αγωνιά. Ένα συναίσθημα σαν εισβολή. Στον όροφο όλες οι πόρτες των διαμερισμάτων ορθάνοικτές και ένα δυνατό άσπρο φως έβγαινε προς το σκοτεινό διάδρομο. Δεν κατάφερναν όμως να τον φωτίσουν. Με το ζόρι έβλεπε που πατούσε. Έφτασε στην πόρτα του για να βρει μια κυρία μέσα να διπλώνει ρούχα... Πλησιάζει σαν να έχει πάθει αμνησία.

- Γεια σας ?

Το μάτι του πέφτει σε δυο διπλωμένα βρακιά και ένα ζευγάρι κάλτσες ταχτοποιημένα πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Την τελευταία φορά που τα είχε δει αγκάλιαζαν με παθός τα χέρια κ τη πλάτη της καρέκλας στην κρεβατοκάμαρα. Το θέαμα του προκάλεσε ναυτία...

- Μα μη κάνετε τον κόπο.

- Δε κάνει τίποτα άλλωστε οι γυναίκες που δουλεύουν τόσες ώρες αξίζουν λίγη βοήθεια. Που να τα προλάβετε όλα??? Τέτοια ώρα γυρίζετε από τη δουλειά?

- Είμαι γυναίκα? διαμαρτύρεται και ενώ το βλέμμα του κατευθύνεται πάνω στο ισχυρότερο διαπιστευτήριο της αντροσύνης του σκοντάφτει πάνω σε δυο μεγάλα στήθη.

- Ορίστε?

- Η προηγούμενη κυρία που σας βοηθούσε μου είπε ότι σας συμμάζευε και λίγο τα ρούχα.

Από το πουθενά εξορμά βιαστική μια κοπέλα, τον χαιρετά και μπαίνει στο διπλανό σπίτι με ξεσκονόπανα και σφουγγαρίστρα στα χέρια.

Το βλέμμα του καρφωμένο στα εσώρουχα και τις κάλτσες στο τραπέζι της κουζίνας.

Το μυαλό του στέλνει ξεκάθαρα προειδοποιητικά μηνύματα.: τα εσώρουχα ανήκουν σε ένα καθαρό συρτάρι , σχεδόν αποστειρωμένο. Οι κάλτσες σε ένα άλλο που η αποστείρωση είναι προαιρετική. Δεν ανήκουν στο τραπέζι της κουζίνας.

Παράλληλη πραγματικότητα 2:

Γιατί τον ενόχλησε  τόσο αυτή η εικόνα στο όνειρο του...τι να λέει άραγε αυτό για τον ίδιο? …σκέφτεται για τον εαυτό του σε τρίτο πρόσωπο και δυο παράλληλες πραγματικότητες μακριά. Η εικόνα που ξαφνικά τον χτύπησε ήταν αυτή ενός άνδρα που καταβρόχθιζε λαίμαργα τα περιεχόμενα των μπολ του ψυγείου,  βαθιά μεσάνυχτα αφού μόλις είχε κάνει παθιασμένο έρωτα στη γυναίκα που κρεμόταν από τον καναπέ.. Διπλά στο μπολ με το προχθεσινό φαγητό, ξάπλωναν ένα σουτιέν και ένα μποξεράκι. Όπως τα πέταξαν πάνω στην έξαψη οι παθιασμένοι εραστές.

Η σεξουαλικότητα του είναι ανύπαρκτη, ανάλογη με ένα αποστειρωμένο συρτάρι οπού τοποθετούνται καλοδιπλωμένοι οι πόθοι του. Αυτή ήταν η μόνη ερμηνεία στην οποία μπορούσε να φτάσει. Επιστρέφει στο όνειρο γρήγορα, πριν προλάβει να πάρει σώμα η ερμηνεία του..

Το ταβάνι στο δωμάτιο τον ονείρου στάζει. Πλησιάζει. 

- Ο πάνω όροφος έχει διαρροή...μα τι είναι αυτό???

μια καφεκόκκινη αηδία στάζει σε μεγάλες χονδρές σταγόνες στο καλογυαλισμένο πλακάκι. 

η κυρία που διπλώνει πλησιάζει...

- Α! είναι από τον πάνω όροφο. Να πάρει! λέει τρομοκρατημένη.

- Και γιατί είναι κόκκινο?

- Αυτοκτόνησε ένας φοιτητής χθές στο πάνω διαμέρισμα! στρέφει το κεφάλι στην οροφή και βλέπει τον εαυτό του να καθρεφτίζεται σε μια πηκτή διαστελόμμενη κατακόκκινη λίμνη που το βάρος της γκρέμιζε το ταβάνι.

- Πέφτει!!!Γρήγορα βγείτε έξω!!!

Αυτό που αποκαλούμε Πραγματικότητα:

Ξυπνά ξανά σε ένα σημείο της βιβλικής καταστροφής, που του υπενθύμιζε πόσο ακατάστατος είναι και πώς έχει υποσχεθεί να φτιάχνει τα πράγματα του ενώ ποτέ δεν το κάνει...Αντανακλαστικά φαντάζεται τον εαυτό του σε καρότσι να πιπιλάει τον αντίχειρα, με ένα τεράστιο βρεφικό σκουφί και γουρλωμένα μάτια μετάνοιας, απέναντι στις παρατηρήσεις που εκτοξεύονται με ρυθμό μυδραλιοβόλου. Μειδιά…

....κι άλλη φωτιά. Πρέπει να μάθει να συγκρατεί τις συσπάσεις του προσώπου του!

ΠΠ 1: Τι να πυροδότησε τη σύνθεση στο υποσυνείδητο του μιας τόσο φρικτής εικόνας??? Το υποσυνείδητο άραγε συνθέτει ή αποσυνθέτει??? ποιος ήταν ο φοιτητής που αυτοκτόνησε στο πάνω όροφο και του οποίου η αιμορραγία κατέρρευσε το ονειρόσπιτο του?

Π: Ηλεκτρικό ρεύμα περνά τάχιστα από τη μια νευρική σύναψη στην άλλη και τον μεταφέρει στο κέντρο μνήμης που έχει αποθηκευτεί η ερώτηση- απάντηση στον προβληματισμό του.

- Να προτείνουμε τον καθηγητή μας για το βραβείο καλύτερου ομιλητή? ρωτάει ενθουσιασμένος ο φοιτητής στο διπλανό γραφείο .  Γίνεται εις μνήμην των καθηγητών Χ και Υ. 

-  Ποιοι είναι αυτοί? Ποιος διαγωνισμός? ξαναπαίζει τη σκηνή στο μυαλό του.

- ΑυτΟΙ ...που είχε σκοτώσει εκΕΙνος ο τρελός φοιτητΗς με μια καραμπίνα στο αμφιθέατρο και μετά πήρε τα βουνά και αυτοκτΟνησε???Ε! προς τιμήν τους είναι η βράβευση.

Η καρδιά του συρρικνώνεται, δυσκολεύεται να αναπνεύσει ...

-Μα αυτός ο φοιτητής αυτοκτόνησε πάνω από το κεφάλι μου χθες βραδύ, τα αίματα του πλημμύριζαν το διαμέρισμα μου. Όλοι το ξέρουν αυτό. Φυγάδευση σκέψης στην

ΠΠ 3: Βλέπει το πρόσωπο του αγαπημένου του φίλου, αυτού που στο μυαλό του κατάφερε και αναρριχήθηκε μακριά  από το μαύρο βούρκο που κοχλάζει. Κολυμπούν πλάι-πλαι στη θάλασσα. Νιώθει ασφάλεια. Ο Ήλιος καίει. Ο φίλος χαμογελάει. Μιλάει τόσο σιγά και νηφάλια που αναγκάζεται να διαβάσει τα χείλια του...εκπαιδευμένη η ακοή στις επιθετικές προσφωνήσεις. Τον κοιτάζει με βλέμμα σοφού έτοιμου να του αποκαλύψει τις αλήθειες που διέπουν τα σύμπαντα.

Ψιθυρίζει...Έτσι που λες, όταν σταμάτησα να προσπαθώ να συνδέσω τις δυο πειραματικές αλήθειες μεταξύ τους, κατάλαβα τί πραγματικά συμβαίνει.