Spelt the good news, good harvest and good day!

Παράδοξο

Μια φορά στα χίλια χρόνια, ψυχές ενσαρκώνονται σε ανθρώπους. Μα τόσο εύθραυστοι είναι, τόσο νεφελώδεις που θαρρείς πως από άλλο κόσμο κατεβήκαν εδώ κάτω μαζί μας.

 Και κατεβήκανε λέει να μας θυμίσουν πώς να ρωτάμε αυτές τις ρώτισες, που απάντηση δεν έχουν , και τόσο βαθιά ξανοίγουν μες στην ψυχή σου την ώρα που σε ρωτούν , που βλέπουν πέρα από το καλοχτισμένο τσιμεντένιο τείχος που έχεις ορθώσει και που μέσα του ασφυκτιά η ψύχη σου.

Συνειδητοποιείς για πρώτη φορά  πως δε σου βαστά να απαντήσεις με την κυνική εριστική σαχλαμάρα, μήτε με  σαρκασµό και γελοιοποίηση, ή µε καταγγελία και καταδίκη. Τίποτε από όλα αυτά δεν κάνει, τίποτε από όλα αυτά  που τόσες φορές κέρδισαν το κοινό σου, κ έκρυψαν καλά την αφελή, δονκιχωτική σου φύση!

Στέκεις απορώντας λοιπον μπροστά στην αλήθεια που χωρίς να το καταλάβεις ξεστόμισες, και δε το πιστεύεις, κ άλλο δε μιλείς!

Είχες και εσύ ξεχάσει πως μοιάζει, τόσα χρόνια που έχεις να τη δεις…σου θυμίζει εσένα, μια πρόσθεση, μια αφαίρεση του εαυτού σου, ένα πολλαπλασιασμό μετά... τέλος μια διαίρεση.

Ένα παράδοξο.

Είμαι παρών σημαίνει.

Περιμαζεύω τις λίγες δυνάμεις που μου απόμειναν και ρωτώ ποιος είμαι, που βρίσκομαι, και τι αντίκρισμα έχουν τα λόγια και τα έργα μου.

Αρνούμαι τη δόλια μετάθεση μου στο μέλλον και τη σκόπιμη καθήλωση μου στα περασμένα.

Ψάχνω και βρίσκω ένα σημείο απ’ όπου μπορώ να δω καθαρότερα γύρω μου και μπροστά μου.

Είμαι περισσότερο παρών σημαίνει.

Ελέγχω τη σχέση μου με τους αφέντες που με περιβάλλουν. Μετατρέπω το φόβο μου σε γνώση. Αποδέχομαι τη προσωρινή μοναξιά μου.

Υποκαθιστώ τη στερεοποιημένη φράση με την άφωνη πράξη.

Είμαι ακόμη περισσότερο παρών σημαίνει.

Αποφασίζω μόνος μου πικρά και νηφάλια μέσα στο δικό μου χρόνο και το δικό μου χώρο, τον τρόπο της ζωής μου και του θανάτου μου...

SOULed OUT (part 1)

Ακούει βηματισμούς, θα αναγνώριζε αυτό το περπάτημα παντού. Αγαπημένο περπάτημα, αγαπημένο πρόσωπο. Ο ρυθμός του προδίδει τη διάθεση του πάλι σήμερα... 
Καθώς την αντικρίζει προσποιείται το γνώριμο καθησυχαστικό χαμόγελο, αυτό που τόσες φορές έκρυψε για λίγο την απελπισία του. Αβάσταχτο να χαμογελάς έτσι σκέφτεται, το έχει προσπαθήσει κ η ίδια αρκετές φορές.  Οι μύες του προσώπου αντιστέκονται με σθένος στην εντολή που δίνει ο εγκέφαλος για σύσπαση. Τόσο μάλιστα, που δικαιολογημένα ένας φιλόσοφος της αρχαιότητας σε κάποιο από τα περί ηθικής κεφάλαια του θα αναρωτιόταν: αφού το ανθρώπινο σώμα δεν είναι φτιαγμένο να λέει ψέματα, πως άραγε μπορεί το ανθρώπινο μυαλό να σκαρώνει τόσα?

Όμως εκείνη ξέρει...Τις αγκαλιάζει με λαχταρά σα να έχουν περάσει βδομάδες από τότε που τις είδε τελευταία φορά. Στην πραγματικότητα δεν έχει περάσει μια ώρα που βγήκε από το δωμάτιο για να αναζητήσει λίγο οξυγόνο στη μαύρη αγορά. Η τιμή του έχει ανέβει δραματικά τον τελευταίο χρόνο και οι προβλέψεις λένε ότι μέχρι το τέλος του 2057 μια στις τρεις οικογένειες δε θα έχει την οικονομική ευχέρεια να αγοράζει. ΧΑ!....γελαει θυμωμένα, την "οικονομική ευχέρεια", ευχέρεια...μια τόσο θετική και εύηχη λέξη για να περιγράψει την θανατική καταδίκη εκατομμυρίων...

Προσπαθούν να μη βγαίνουν έξω πολύ. Πάνε 8 μήνες που είχε φέρει στο κόσμο τη μικρή Αύρα και καταφέρνει να εξασφαλίζει μια μπουκάλα οξυγόνο κάθε δυο μέρες για το μωρό.

Minimum Tolerance

When I was young I was almost scared of life. Going to bed its night thinking that one mistake is enough to trap you in an irreversible future…one that you never wished for!

Growing up I decided I was going to test life’s tolerance against my mistakes…as if I was protesting my right to make mistakes and I did so with great consistency. How many would I be forgiven? How many forgotten or unnoticed?

I am only now realizing that what's important is how many mistakes I am willing to forgive myself for.

Sadly I have minimum tolerance for self regret...

Σχετικά με το ταξίδι ενος φίλου...

ασχήμια των πόλεων, όταν όλα ηρεμούν, στις κρυφές γωνίες βήματα και το ανείπωτο δάκρυ τη νύχτα ο θόρυβος είναι όμορφος.. ομορφιά, ανεκπλήρωτη αίσθηση,, είσαι απών από το τοπίο.. μη με ρωτάς για το δρόμο..όταν μετά τη φυγή, δεν υπάρχει προορισμός,,πώς να βρω την επιστροφή...(χαρτιά που δεν διακρίνω τη γραφή μου και κλειδιά που ανοίγουν πόρτες άδειων σπιτιών..υπάρχει μνήμη, όταν ο χρόνος σταμάτησε; (αυτοί που δεν κοιμούνται συντηρούν τούτο τον κόσμο, μην τους μιλήσεις, απλά γνέψε τους συγκαταβατικά, δείξε ευγνωμοσύνη για το φορτίο της σιωπής τους, κουβαλούν και το δικό σου) αγαπώ το κρύο, είναι η μόνωσή μου.   «- Αύριο δε θα φαίνεται τίποτα, είπε. Μα το αίμα θα μείνει, κι ας μη φαίνεται. Θα μείνει εδώ, μέσα στη γη. Η γη πάντοτε θυμάται...