Drink Up....

Bad Habit-The Dresden Dolls

 

biting keeps your words at bay
tending to the sores that stay
happiness is just a gash away
when i open a familiar scar
pain goes shooting like a star
comfort hasn't failed to follow so far...

and you might say it's self-indulgent
you might say its self-destructive
but, you see, it's more productive
than if i were to be healthy

& pens and penknives take the blame
crane my neck & scratch my name
but the ugly marks
are worth the momentary gain...
when i jab a sharpened object in
choirs of angels seem to sing
hymns of hate in memorandum

and you might say it's self-indulgent
and you might say it's self-destructive
but, you see, it's more productive
than if i were to be happy

and sappy songs about sex and cheating
bland accounts of two lovers meeting
make me want to give mankind a beating

and you might say it's self-destructive
but, you see, i'd kick the bucket
sixty times before i'd kick the habit

and as the skin rips off i cherish the revolting thought
that even if i quit
there's not a chance in hell i'd stop
and anyone can see the signs
mittens in the summertime
thank you for your pity, you are too kind

and you might say its self-inflicted
but you see that's contradictive
why on earth would anyone practice self destruction?

and pain opinions are sitcom feeding
they dont know that their minds are teething
makes me want to give mankind a beating

i'm tried bandages and sinking
i've tried gloves and even thinking
i've tried vaseline
i've tried everything
and no-one cares if your back is bleeding
they're concerned with their hair receding
looking back it was all maltreating
every thought that occurred misleading

makes me want to give myself a beating....

THE WHITE HOT POISON OF ANGER

When others make us angry at them- at their shamelessness, injustice, inconsideration- then they exercise power over us, they proliferate and gnaw at our soul, then anger is like a white-hot poison that corrods all mild, noble and balanced feelings and robs us of sleep. Sleepless, we turn on the light and are angry at the anger that has lodged like a succubus who sucks us dry and debilitates us. We are not only furious at the damage, but also that it develops in us all by itself, for while we sit on the edge of the bed with aching temples, the distant catalyst remains untouched by the corrosive force of the anger that eats at us. On the empty internal stage bathed in the harsh light of mute rage, we perform all by ourselves a drama with shadow figures and shadow words we hurl against enemies in helpless rage we feel as icy blazing fire in our bowels. And the greater our despair that is only a shadow play and not a real discussion with the possibility of hurting the other and producing a balance of suffering, the wilder the poisonous shadows dance and haunt us even in the darkest catacombs of our dreams. (We will turn the tables, we think grimly, and all night long forge words that will produce in the other the effect of a fire bomb so that now he will be the one with the flames of indignation raging inside while we, soothed by schadenfreude, will drink our coffee in cheerful calm.)
What could it mean to deal appropriately with anger? We really don't want to be soulless creatures who remain thoroughly indifferent to what they come across, creatures whose appraisals consist only of cool, anemic judgments and nothing can shake them up because nothing really bothers them. Therefore, we can't seriously wish not to know the experience of anger and instead persist in an equanimity that wouldn't be distinguished from tedious insensibility. Anger also teaches us something about who we are. Therefore this is what I'd like to know: What can it mean to train ourselves in anger and imagine that we take advantage of its knowledge without being addicted to its poison?
We can be sure that we will hold on to the deathbed as part of the last balance sheet- and this part will taste bitter as cyanide- that we have wasted too much, much too much strength and time on getting angry and getting even with others in a helpless shadow theater, which only we, who suffered impotently, knew anything about. What can we do to improve this balance sheet? Why did our parents, teachers and other instructors never talk to us about it? Why didn't they tell something of this enormous significance? Not give us in this case any compass that could have helped us avoid wasting our soul on useless, self-destructive anger?”
― Pascal Mercier, Night Train to Lisbon

For a dream

I picture us together 

Framed in gold leaf  

On the mantle with the others  

One big happy family  

But that snapshot can't be found 

And I don't trust my memory
But it's alright it's alright  

For a dream
I imagine we are gathered  

But this time not dressed in black  

There's laughing and smiling  

Not stabbing in the back  

But it's too good to be true  

And too bad I still recall the screams  
I keep half the picture   
Mostly in my mind  

Mama dressed in white  

Ripped when she held your hand  

Showing no signs of age  

Just slightly frayed along the seam
It's alright  

All that I can claim 

It's alright  

And it will have to do  

It's alright  

Better than the pain  

It's alright  

Better than the truth 

It's alright  

Alright for a dream  

It's alright  

Better than fate and the great scheme 

It's alright  

It's alright

“Champagne for my real friends and real pain for my sham friends.”

“This is about all the bad days in the world. I used to have some little bad days, and I kept them in a little box. And one day, I threw them out into the yard. "Oh, it's just a couple little innocent bad days." Well, we had a big rain. I don't know what it was growing in but I think we used to put eggshells out there and coffee grounds, too. Don't plant your bad days. They grow into weeks. The weeks grow into months. Before you know it you got yourself a bad year. Take it from me. Choke those little bad days. Choke 'em down to nothin'. They're your days. Choke 'em!”

 Tom Waits

Χωρίς λόγο...

Σε κυοφόρησα και πάλι βδομάδες, μέχρι που σήμερα είχες  πάρει τη σωστή θέση σαν έμβρυο στη μήτρα της μάνας κ ζητάς να βγεις.  Βίαια πιέζεις, χτυπάς το στέρνο δυνατά, ανεβαίνεις στο λαιμό κ τον δένεις κόμπο, πιέζεις τα μηλίγγια μου κ τα σπας. Μέρες τώρα αυτή η δουλειά.

Θαρρούσα σε είχα χωνέψει, σαν εκείνα τα κορίτσια που γκαστρώνονται κ το αμελούν, λες κ θα εξαφανιστεί ο φυτεμένος σπόρος, λες κ δε θα γίνει σώμα από το σώμα σου, λες κ δε θα μοιραστεί το αίμα σου, λες κ δε θα σε ανοίξει διάπλατα για να ανασάνει…

Να σαι λοιπόν, κ νιώθω να πνίγομαι ενώ ακούω από τριγύρω γέλια κ χάρες.

Και βλέπω τον εαυτό μου εφτά χρονώ να ζητιανεύει σε περαστικούς, .

Και μετά να ‘μαι πάλι να καθαρίζω το παρμπρίζ ενός οδηγού καμένη από την αντηλιά όχι τόσο για τα λεφτά άλλα για να ξεμουδιάσω από την ορθοστασία στο φανάρι.

Το βράδυ στην ουρά στο συσσίτιο, να περιμένω καρτερικά, τη μπουκιά που θα με κρατήσει στο σήμερα να αγωνιώ για το αύριο.

Κ βλέπω τον πατέρα μου να ρωτάει κρατώντας μου το χέρι  πόσο κάνουν δυο σουβλάκια στην καντίνα, πριν πει με αξιοπρέπεια …ευχαριστώ θα περάσουμε αργότερα.

Κ με βλέπω γέροντα με πληγιασμένα χέρια από τα χωράφια και πρόσωπο ευγενικό σκαμμένο από τον ήλιο , να κάθομαι καρτερικά στο ξύλινο σκαμνί πλάι στο πάγκο με τη πραμάτεια μου. Παιδεύομαι να αρθρώσω μια λέξη, έχω χάσει όλα μου τα δόντια κ η φωνή βγαίνει βαριά απ τα γεράματα. Πιάνω το χέρι μιας κοπελιάς νεαρης, βραχνιασμενα κ αργά της λέω : -Πάρε να δοκιμάσεις κοπελιά είναι καλές οι ντομάτες, μη κοιτάς που της έχω φτηνά! Δεν έχουνε φάρμακα δοκίμασε! Με τα χέρια μου τις φροντίζω! 

Παλεύω να κόψω ένα κομμάτι για τη δύσπιστη νεαρή…

Τα ματιά μου πέφτουν στα χέρια του γέροντα, τα πιο έντιμα χέρια που έχω αντικρύσει, ντράπηκα που μ’ αγγίξανε, άγια  χέρια… σκύβω να τα φιλήσω. Θέλω να τα κρατήσω αυτά τα χέρια τόσο δυνατά, να τους δείξω τον κόσμο θέλω, να τα γεμίσω δώρα. Αυτά είναι τα χέρια που πάνε στη Παράδεισο του Ζορμπά και του Καζαντζάκη άραγε ?

Κ βλέπω τα μάτια μου εφτά  χρονώ να με κοιτούνε σήμερα με την ανελέητη κατηγόρια κ απορία ενός βιολογικά αθώου:  τι διαφορετικό έχω κάνει εγώ από εσένα κ εγώ είμαι εδώ κ εσύ είσαι εκεί ?

Ένας τοίχος ανάμεσα μας. Καθόμαστε αντικριστά δε με  βλέπω μα με νιώθω. Το δικό μου κεφάλι σκυμμένο, το δικό της μουτζουρωμένο από τα χώματα. Κοιτά ολόισα πάνω μου κ ας μη με βλέπει.

Ακούω τη φωνή της μάνας πρώτα κ μετά του πατέρα, του αδελφού ύστερα. Που είσαι? Μ’ ακούς? Που θα πας? Βλέπω τις ζωές τους να περνούν μπροστά από τα μάτια μου σα ταινία.

Σκοτώνω  ηδονικά στο μυαλό μου όσους τους τσουβαλιάζουν με τα λαμόγια, τους αλήτες, τους αγύρτες, τους άρπαγες…

Νιώθω ένα κύμα να με παρασύρει να με πετάει με λύσσα στο βυθό κ να με γυρίζει γύρω-γυρω μέχρι να χάσω τις αισθήσεις μου. Ξεβράζει το κουφάρι μου στη στεριά. Βήχω… πνίγομαι, ξερνάω, ξερνάω τα πάντα , όσα έχω καταπιεί, όσα έχω μισήσει, όσα έχω απογοητεύσει, όσα έχω χάσει, όσα έχω φταίξει, όσα μου χουν κλέψει.

Κ ύστερα, σα να μου φόρεσαν γυαλιά, σαν το γκρι πέπλο που κάλυπτε τα πάντα να το φύσηξε αγέρας μακριά βλέπω καινούρια, καλογυαλισμένα τη θάλασσα, τον ουρανό κ τα πουλιά .

Τα βλέπω όπως τα νιώθω μοναχα…όπως τα ένιωθα στα τραγούδια του Θεοδωράκη κ στα ποιήματα του Ελύτη παιδί. Ναι έτσι τα βλέπω όπως στα ποιήματα.

Γαλήνεψε η κάρδια για λίγο στο όνειρο. Ξύπνησα κ η ελπίδα κρεμόταν στίχος πάνω απ’το κρεβάτι μου.

Κάποιες μέρες κλαίω χωρίς λόγο λένε όσοι με ξέρουν καλά.

Almost Blue