Ακούει βηματισμούς, θα αναγνώριζε αυτό το περπάτημα παντού. Αγαπημένο περπάτημα, αγαπημένο πρόσωπο. Ο ρυθμός του προδίδει τη διάθεση του πάλι σήμερα...
Καθώς την αντικρίζει προσποιείται το γνώριμο καθησυχαστικό χαμόγελο, αυτό που τόσες φορές έκρυψε για λίγο την απελπισία του. Αβάσταχτο να χαμογελάς έτσι σκέφτεται, το έχει προσπαθήσει κ η ίδια αρκετές φορές. Οι μύες του προσώπου αντιστέκονται με σθένος στην εντολή που δίνει ο εγκέφαλος για σύσπαση. Τόσο μάλιστα, που δικαιολογημένα ένας φιλόσοφος της αρχαιότητας σε κάποιο από τα περί ηθικής κεφάλαια του θα αναρωτιόταν: αφού το ανθρώπινο σώμα δεν είναι φτιαγμένο να λέει ψέματα, πως άραγε μπορεί το ανθρώπινο μυαλό να σκαρώνει τόσα?
Όμως εκείνη ξέρει...Τις αγκαλιάζει με λαχταρά σα να έχουν περάσει βδομάδες από τότε που τις είδε τελευταία φορά. Στην πραγματικότητα δεν έχει περάσει μια ώρα που βγήκε από το δωμάτιο για να αναζητήσει λίγο οξυγόνο στη μαύρη αγορά. Η τιμή του έχει ανέβει δραματικά τον τελευταίο χρόνο και οι προβλέψεις λένε ότι μέχρι το τέλος του 2057 μια στις τρεις οικογένειες δε θα έχει την οικονομική ευχέρεια να αγοράζει. ΧΑ!....γελαει θυμωμένα, την "οικονομική ευχέρεια", ευχέρεια...μια τόσο θετική και εύηχη λέξη για να περιγράψει την θανατική καταδίκη εκατομμυρίων...
Προσπαθούν να μη βγαίνουν έξω πολύ. Πάνε 8 μήνες που είχε φέρει στο κόσμο τη μικρή Αύρα και καταφέρνει να εξασφαλίζει μια μπουκάλα οξυγόνο κάθε δυο μέρες για το μωρό.
