ασχήμια των πόλεων, όταν όλα ηρεμούν, στις κρυφές γωνίες βήματα και το ανείπωτο δάκρυ τη νύχτα ο θόρυβος είναι όμορφος.. ομορφιά, ανεκπλήρωτη αίσθηση,, είσαι απών από το τοπίο.. μη με ρωτάς για το δρόμο..όταν μετά τη φυγή, δεν υπάρχει προορισμός,,πώς να βρω την επιστροφή...(χαρτιά που δεν διακρίνω τη γραφή μου και κλειδιά που ανοίγουν πόρτες άδειων σπιτιών..υπάρχει μνήμη, όταν ο χρόνος σταμάτησε; (αυτοί που δεν κοιμούνται συντηρούν τούτο τον κόσμο, μην τους μιλήσεις, απλά γνέψε τους συγκαταβατικά, δείξε ευγνωμοσύνη για το φορτίο της σιωπής τους, κουβαλούν και το δικό σου) αγαπώ το κρύο, είναι η μόνωσή μου. «- Αύριο δε θα φαίνεται τίποτα, είπε. Μα το αίμα θα μείνει, κι ας μη φαίνεται. Θα μείνει εδώ, μέσα στη γη. Η γη πάντοτε θυμάται... |
