Minimum Tolerance

When I was young I was almost scared of life. Going to bed its night thinking that one mistake is enough to trap you in an irreversible future…one that you never wished for!

Growing up I decided I was going to test life’s tolerance against my mistakes…as if I was protesting my right to make mistakes and I did so with great consistency. How many would I be forgiven? How many forgotten or unnoticed?

I am only now realizing that what's important is how many mistakes I am willing to forgive myself for.

Sadly I have minimum tolerance for self regret...

Σχετικά με το ταξίδι ενος φίλου...

ασχήμια των πόλεων, όταν όλα ηρεμούν, στις κρυφές γωνίες βήματα και το ανείπωτο δάκρυ τη νύχτα ο θόρυβος είναι όμορφος.. ομορφιά, ανεκπλήρωτη αίσθηση,, είσαι απών από το τοπίο.. μη με ρωτάς για το δρόμο..όταν μετά τη φυγή, δεν υπάρχει προορισμός,,πώς να βρω την επιστροφή...(χαρτιά που δεν διακρίνω τη γραφή μου και κλειδιά που ανοίγουν πόρτες άδειων σπιτιών..υπάρχει μνήμη, όταν ο χρόνος σταμάτησε; (αυτοί που δεν κοιμούνται συντηρούν τούτο τον κόσμο, μην τους μιλήσεις, απλά γνέψε τους συγκαταβατικά, δείξε ευγνωμοσύνη για το φορτίο της σιωπής τους, κουβαλούν και το δικό σου) αγαπώ το κρύο, είναι η μόνωσή μου.   «- Αύριο δε θα φαίνεται τίποτα, είπε. Μα το αίμα θα μείνει, κι ας μη φαίνεται. Θα μείνει εδώ, μέσα στη γη. Η γη πάντοτε θυμάται...