Σάββατο 25 Αυγούστου 2012

Black coffee tear.


She always knew love stories don’t have a good ending.
She ‘s never seen one anyway. Feeling numb as she did all these years was nothing compared to the insecurity of loving deeply and not feeling loved back.
She always depended on herself and one good friend that she had. Never liked to talk about personal matters with him though. Muttering and opening up not her style. The last year her world came tumbling down. Everything she always considered to have under control in her life just melted away. She managed to keep it together, most people don’t. Her parents’ divorce, father going to jail for debts, brother disappeared abroad. Then the rejection from her work, the one think she gave it all to. She never shed a tear, not in front of anyone anyhow. Not even her closest friends knew her whereabouts. When she thought of that about herself, she felt like a hero and one minute after she would feel pity for herself. Never understood why. Psychoanalysis was not something she ‘d like to throw her money away to.
Today it was a good day. One with no surprises. It was calm and quiet. One of these days that just flow, giving you that feeling that God may finally be on your side and smiling down on you. The Queen of days, the one that makes your heart beat fast and promises everything you dreamed of, can be pursued. That’s the day she was having, and wondering whether someone from the office had slipped anything on her coffee. She always had her coffee on one of these heat protective containers. She just loved hers. Kept her coffee warm all day and that kept her going.
What a day she thought! The sea was so calm you could almost curve it with a knife. She was driving and listening to her favorite track list. The sky was so clear. Just a cloud here and there, to break the sweet monotony of the blue. Just so you can tell which one is up and which one down.
Oh my God I must be high, she thought to herself. She had a very clear recollection of all the times in her life that she felt that way, she even remembered the days. When she was 7years old, 15th of August watching an eclipse on the beach with her father. The second 15 years old, winters day on her birthday, when everyone left the house, her mother lit a fire and they shut in the living room watching their favorite movie eating leftovers from the party. 21 years old 13th of  May first time she appeared with her music band live as a support group for a major rock band. 25 years old 1st of May when he kissed her . And  today…
But how can this feeling be today? Was it a compensation for these two past years of blackness. Could it be that the soul’s equilibrium of  the right analogy of happy and depressed had been compromised so deeply that a superwave of joy had to burst in to restore the damage?
She thought of him for the first time without feeling remorse or bitterness. She felt she had forgiven him and all the sweet love she ‘d ever felt  came back and filled her soul like the universe had put back in place that piece of her heart that was stolen. That mirror pain that amputated people feel, finally seized.
She felt like crying and laughing at the same time.  She only managed to laugh out loud. She had repressed her spontaneous need to cry so much that she had lost the ability to do so. She did not mind. With her personality, she thought, if she hadn’t achieved to repress it she would have spend the last two years with swollen eyes. So embarrassing…
But now she could feel the heat and the pressure going out of her heart reaching her lungs, pressing on her chest so hard, making her cheekbones red, even reaching up to her eyes burning and  burning her tear ducts so hot… all she wanted was that sweet release, the salty water running hard down her face. She needed that so bad, it was finally time. But she could not.
And then the song came.The one they used to sing  together in their most happy times. That song never played on the radio. It was an old song, few people their age knew about. She needed to get out of the car,  thought her heart would break if she did not get it out of her system. 
She hit the car brakes as hard as she could, as if she was trying to scare her feeling away. Half of her coffee spilled on her dress,  the rest making a big mess of her car. It was that time she nearly felt the feeling was abandoning her, that it was all a lie. The perfect day, the universe compensating her for the last two years, God smiling down on her. All an illusion...
She looked herself in the drivers mirror. A tear shaped drop of coffee had shut just below her eye, rolling down her right cheek.
And then she laughed and then she laughed some more and then she cried and then she cried her black coffee heart out.


Πέμπτη 24 Μαΐου 2012

The Heart asks pleasure first...


Πυροβολείτε τους ποιητές!




 










Γιατί μπορεί να είμαστε αφράτοι στην όψη,
καλόβολοι στα αισθήματα και γιαλαντζί επαναστάτες ,
στα συλλαλητήρια των γραφικών ιδεολόγων
μπορεί με ένα σαξόφωνο παραμάσχαλα και τρία όγδοα θλίψης
για σημαδούρα να διασχίζουμε τα λίγα τετραγωνικά της ασυλίας μας
μπορεί οι Κυριακές μας να είναι μαρτυρικές και σακάτισσες
σαν τη μοναχική τρομπέτα του Γκιλέσπι
όμως μαλάκες δεν είμαστε να μας τη φέρνει η κάθε τυχάρπαστη κλίκα
δυτικοθρεμμένων κονδυλοφόρων και νταβραντισμένων πεζοναυτών.
Τα ποιήματα μολότοφ εκτοξεύουμε σταθερά τις νύχτες
στα σαθρά θεμέλια της πόλης
για να ξυπνήσουν εκατομμύρια ξαναγεννημένες εκρήξεις.
Γι’αυτό, μη τους ξεχνάτε και μη διστάζετε,
Πυροβολείτε τους ποιητές όπου τους βρείτε .
Εξαφανίστε το αχρείο είδος .
Είναι ικανοί να διαταραξουν τις ανέφελες ισορροπίες του βίου σας.

Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2012

Paraisthesia Chain Reaction


Σε αυτό που αποκαλούμε Πραγματικότητα:

Ξύπνησε μουδιασμένος. Καλημέρα σου... μου... του, καλημέρα μας. Η τηλεόραση μουγκή, αναπαράγει ζωηρές εικόνες από μια πρωινή εκπομπή. Άνθρωποι πολύχρωμοι, χαμογελαστοί, πολύχαμοι, γελαστόχρωμοι που τον κάνουν να σκέπτεται ότι ζει σε εικονική πραγματικότητα. Είτε ότι χρειάζεται άμεση ψυχιατρική βοήθεια ...
ΔΥΝΑΜΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΝΤΑΣΗ. Το πρωί του αρέσει να ακούει κάτι. Οτιδήποτε του θυμίζει ότι είναι πάλι ζωντανός και ανάμεσα σε ζωντανούς μετά από την 6ωρη απουσία ύπνου. Έχει ανάγκη τον ήχο. Ελλείψει εξωτερικών ακουστικών ερεθισμάτων, ο εσωτερικός του μονόλογος τον ξεκουφαίνει...Δε φτάνει που τον κρατά ξάγρυπνο τόσα βράδια, ε δε θα πάρει και τις μέρες του!
Το ραδιόφωνο τον πονά πια, είναι παλιό κ ελαττωματικό. Η πρωινή εκγύμναση του αντιτακτου  αντίχειρα να είναι σε πλήρη συντονισμό με το δείκτη, για να επιτύχει με ακρίβεια διαρρήκτη χρηματοκιβωτίου, την κατάλληλη θέση στις συχνότητες των fm, τον εξουθενώνει. Η ανικανότητα του ραδιοκασετόφωνου να εκπληρώσει το σκοπό του, του θυμίζουν έντονα την αίγλη του παρελθόντος.
- Καλημέρα! 
- Καλημέρα αγάπη! Δε χορταίνω ύπνο αυτές τις μέρες, πως περνά έτσι η ώρα? Πλαγιάζεις και ντριιιιν!
Από την tv ακούγεται σχολιασμός παρουσιαστή:
- Ο Σάκης Ρουβάς στο νέο του τραγούδι...αποκλειστικές εικόνες μπλαμπλαμπλα……
- Μα καλά πόσο χρονών είναι? 40-45? Δε μπορώ να καταλάβω πως γίνεται ένας άνθρωπος να συνεχίζει στα 50 να κάνει ένα επάγγελμα που απαιτεί να είναι 20. Πως?! Δεν υπάρχουν στιγμές που γελούν με τον εαυτό τους? ΄Η μήπως γελούν με εμάς που μας ξεγέλασαν κ ξεχάσαμε ότι ένας 50αρης χοροπηδά και γκαρίζει άσματα του τύπου:
 θέλω να σε πάρω έδω και τώρα,
να πάμε για μπυρόνια...
Θέλω να πω όταν σκέπτομαι κάποιον στα 50 από τους ανθρώπους στη ζωή μου, μάνα, πατερά , θειους και τους βάζω στον αντίστοιχο ρόλo με πιάνουν τα γέλια. 
- Ε ναι, μα γι ‘αυτό χτυπιούνται και γυμνάζονται από το πρωί μέχρι το βραδύ για να είναι fit...και να μη καταλαβαίνεις πόσο χρονών είναι!
-Δεν εννοώ αυτό, εννοώ...άσε τίποτα. (τέτοιες στιγμές του έρχονται πάντα στο μυαλό σκηνές από ξανθές-ροζ ταινίες που διατείνονται ότι οι πρωταγωνιστές συμπορεύονται με τον ένα μοναδικό έρωτα ,με τον οποίο μοιράζονται ένα μυαλό κ αυτό είναι ευτυχία...μειδιά.)
- Με κοροϊδεύεις?
- Γιατί το λες αυτό?
- Γιατί δε μου εξηγείς τι θες να πεις? και κοροϊδεύεις? οι υπότιτλοι που διάβαζε πάντα όταν παιζόταν αυτή η σκηνή, ήταν είσαι σνομπ, νομίζεις ότι είσαι πιο έξυπνος, υποτιμάς τη νοημοσύνη του διπλανού σου, ενώ αντικειμενικά η σκέψη σου είναι αλλοπρόσαλλη...
- Όχι, μόλις  ξύπνησα...δεν έχω πιει ακόμη καφέ για να εξηγώ κ δεν έχεις πιεί ακόμη καφέ για να καταλάβεις...
Συνεπής στο πεπρωμένο του, μια κατά τη γνώμη του, πυροσβεστική απάντηση κατάφερε για άλλη μια φορά να ανάψει φωτιές...από τις ύπουλες αυτές που σιγοκαίνε γυρίζεις το κεφάλι και ... ΒΙΒΛΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ...
Και ενώ η βιβλική καταστροφή λαμβάνει χώρα...ο εσωτερικός μονόλογος κορυφώνεται και του θυμίζει ότι

Παράλληλη πραγματικότητα 1:

Είδε ένα όνειρο χθες το βραδύ. Περίεργο όνειρο. Επέστρεφε λέει σπίτι μετά τη δουλειά. Καθώς επέπλεε τα σκαλιά της πολυκατοικίας είχε αγωνιά. Ένα συναίσθημα σαν εισβολή. Στον όροφο όλες οι πόρτες των διαμερισμάτων ορθάνοικτές και ένα δυνατό άσπρο φως έβγαινε προς το σκοτεινό διάδρομο. Δεν κατάφερναν όμως να τον φωτίσουν. Με το ζόρι έβλεπε που πατούσε. Έφτασε στην πόρτα του για να βρει μια κυρία μέσα να διπλώνει ρούχα... Πλησιάζει σαν να έχει πάθει αμνησία.
- Γεια σας ?
Το μάτι του πέφτει σε δυο διπλωμένα βρακιά και ένα ζευγάρι κάλτσες ταχτοποιημένα πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Την τελευταία φορά που τα είχε δει αγκάλιαζαν με παθός τα χέρια κ τη πλάτη της καρέκλας στην κρεβατοκάμαρα. Το θέαμα του προκάλεσε ναυτία...
- Μα μη κάνετε τον κόπο.
- Δε κάνει τίποτα άλλωστε οι γυναίκες που δουλεύουν τόσες ώρες αξίζουν λίγη βοήθεια. Που να τα προλάβετε όλα??? Τέτοια ώρα γυρίζετε από τη δουλειά?
- Είμαι γυναίκα? διαμαρτύρεται και ενώ το βλέμμα του κατευθύνεται πάνω στο ισχυρότερο διαπιστευτήριο της αντροσύνης του σκοντάφτει πάνω σε δυο μεγάλα στήθη.
- Ορίστε?
- Η προηγούμενη κυρία που σας βοηθούσε μου είπε ότι σας συμμάζευε και λίγο τα ρούχα.
Από το πουθενά εξορμά βιαστική μια κοπέλα, τον χαιρετά και μπαίνει στο διπλανό σπίτι με ξεσκονόπανα και σφουγγαρίστρα στα χέρια.
Το βλέμμα του καρφωμένο στα εσώρουχα και τις κάλτσες στο τραπέζι της κουζίνας.
Το μυαλό του στέλνει ξεκάθαρα προειδοποιητικά μηνύματα.: τα εσώρουχα ανήκουν σε ένα καθαρό συρτάρι , σχεδόν αποστειρωμένο. Οι κάλτσες σε ένα άλλο που η αποστείρωση είναι προαιρετική. Δεν ανήκουν στο τραπέζι της κουζίνας.

Παράλληλη πραγματικότητα 2:

Γιατί τον ενόχλησε  τόσο αυτή η εικόνα στο όνειρο του...τι να λέει άραγε αυτό για τον ίδιο? …σκέφτεται για τον εαυτό του σε τρίτο πρόσωπο και δυο παράλληλες πραγματικότητες μακριά. Η εικόνα που ξαφνικά τον χτύπησε ήταν αυτή ενός άνδρα που καταβρόχθιζε λαίμαργα τα περιεχόμενα των μπολ του ψυγείου,  βαθιά μεσάνυχτα αφού μόλις είχε κάνει παθιασμένο έρωτα στη γυναίκα που κρεμόταν από τον καναπέ.. Διπλά στο μπολ με το προχθεσινό φαγητό, ξάπλωναν ένα σουτιέν και ένα μποξεράκι. Όπως τα πέταξαν πάνω στην έξαψη οι παθιασμένοι εραστές.
Η σεξουαλικότητα του είναι ανύπαρκτη, ανάλογη με ένα αποστειρωμένο συρτάρι οπού τοποθετούνται καλοδιπλωμένοι οι πόθοι του. Αυτή ήταν η μόνη ερμηνεία στην οποία μπορούσε να φτάσει. Επιστρέφει στο όνειρο γρήγορα, πριν προλάβει να πάρει σώμα η ερμηνεία του..
Το ταβάνι στο δωμάτιο τον ονείρου στάζει. Πλησιάζει. 
- Ο πάνω όροφος έχει διαρροή...μα τι είναι αυτό???
μια καφεκόκκινη αηδία στάζει σε μεγάλες χονδρές σταγόνες στο καλογυαλισμένο πλακάκι. 
η κυρία που διπλώνει πλησιάζει...
- Α! είναι από τον πάνω όροφο. Να πάρει! λέει τρομοκρατημένη.
- Και γιατί είναι κόκκινο?
- Αυτοκτόνησε ένας φοιτητής χθές στο πάνω διαμέρισμα! στρέφει το κεφάλι στην οροφή και βλέπει τον εαυτό του να καθρεφτίζεται σε μια πηκτή διαστελόμμενη κατακόκκινη λίμνη που το βάρος της γκρέμιζε το ταβάνι.
- Πέφτει!!!Γρήγορα βγείτε έξω!!!

Αυτό που αποκαλούμε Πραγματικότητα:

Ξυπνά ξανά σε ένα σημείο της βιβλικής καταστροφής, που του υπενθύμιζε πόσο ακατάστατος είναι και πώς έχει υποσχεθεί να φτιάχνει τα πράγματα του ενώ ποτέ δεν το κάνει...Αντανακλαστικά φαντάζεται τον εαυτό του σε καρότσι να πιπιλάει τον αντίχειρα, με ένα τεράστιο βρεφικό σκουφί και γουρλωμένα μάτια μετάνοιας, απέναντι στις παρατηρήσεις που εκτοξεύονται με ρυθμό μυδραλιοβόλου. Μειδιά…
....κι άλλη φωτιά. Πρέπει να μάθει να συγκρατεί τις συσπάσεις του προσώπου του!

ΠΠ 1: Τι να πυροδότησε τη σύνθεση στο υποσυνείδητο του μιας τόσο φρικτής εικόνας??? Το υποσυνείδητο άραγε συνθέτει ή αποσυνθέτει??? ποιος ήταν ο φοιτητής που αυτοκτόνησε στο πάνω όροφο και του οποίου η αιμορραγία κατέρρευσε το ονειρόσπιτο του?
Π: Ηλεκτρικό ρεύμα περνά τάχιστα από τη μια νευρική σύναψη στην άλλη και τον μεταφέρει στο κέντρο μνήμης που έχει αποθηκευτεί η ερώτηση- απάντηση στον προβληματισμό του.
- Να προτείνουμε τον καθηγητή μας για το βραβείο καλύτερου ομιλητή? ρωτάει ενθουσιασμένος ο φοιτητής στο διπλανό γραφείο .  Γίνεται εις μνήμην των καθηγητών Χ και Υ. 
-  Ποιοι είναι αυτοί? Ποιος διαγωνισμός? ξαναπαίζει τη σκηνή στο μυαλό του.
- ΑυτΟΙ ...που είχε σκοτώσει εκΕΙνος ο τρελός φοιτητΗς με μια καραμπίνα στο αμφιθέατρο και μετά πήρε τα βουνά και αυτοκτΟνησε???Ε! προς τιμήν τους είναι η βράβευση.
Η καρδιά του συρρικνώνεται, δυσκολεύεται να αναπνεύσει ...
-Μα αυτός ο φοιτητής αυτοκτόνησε πάνω από το κεφάλι μου χθες βραδύ, τα αίματα του πλημμύριζαν το διαμέρισμα μου. Όλοι το ξέρουν αυτό. Φυγάδευση σκέψης στην

ΠΠ 3: Βλέπει το πρόσωπο του αγαπημένου του φίλου, αυτού που στο μυαλό του κατάφερε και αναρριχήθηκε μακριά  από το μαύρο βούρκο που κοχλάζει. Κολυμπούν πλάι-πλαι στη θάλασσα. Νιώθει ασφάλεια. Ο Ήλιος καίει. Ο φίλος χαμογελάει. Μιλάει τόσο σιγά και νηφάλια που αναγκάζεται να διαβάσει τα χείλια του...εκπαιδευμένη η ακοή στις επιθετικές προσφωνήσεις. Τον κοιτάζει με βλέμμα σοφού έτοιμου να του αποκαλύψει τις αλήθειες που διέπουν τα σύμπαντα.
Ψιθυρίζει...Έτσι που λες, όταν σταμάτησα να προσπαθώ να συνδέσω τις δυο πειραματικές αλήθειες μεταξύ τους, κατάλαβα τί πραγματικά συμβαίνει.

Παρασκευή 8 Ιουλίου 2011

Παράδοξο


Μια φορά στα χίλια χρόνια, ψυχές ενσαρκώνονται σε ανθρώπους. Μα τόσο εύθραυστοι είναι, τόσο νεφελώδεις που θαρρείς πως από άλλο κόσμο κατεβήκαν εδώ κάτω μαζί μας.
 Και κατεβήκανε λέει να μας θυμίσουν πώς να ρωτάμε αυτές τις ρώτισες, που απάντηση δεν έχουν , και τόσο βαθιά ξανοίγουν μες στην ψυχή σου την ώρα που σε ρωτούν , που βλέπουν πέρα από το καλοχτισμένο τσιμεντένιο τείχος που έχεις ορθώσει και που μέσα του ασφυκτιά η ψύχη σου.
Συνειδητοποιείς για πρώτη φορά  πως δε σου βαστά να απαντήσεις με την κυνική εριστική σαχλαμάρα, μήτε με  σαρκασµό και γελοιοποίηση, ή µε καταγγελία και καταδίκη. Τίποτε από όλα αυτά δεν κάνει, τίποτε από όλα αυτά  που τόσες φορές κέρδισαν το κοινό σου, κ έκρυψαν καλά την αφελή, δονκιχωτική σου φύση!
Στέκεις απορώντας λοιπον μπροστά στην αλήθεια που χωρίς να το καταλάβεις ξεστόμισες, και δε το πιστεύεις, κ άλλο δε μιλείς!
Είχες και εσύ ξεχάσει πως μοιάζει, τόσα χρόνια που έχεις να τη δεις…σου θυμίζει εσένα, μια πρόσθεση, μια αφαίρεση του εαυτού σου, ένα πολλαπλασιασμό μετά... τέλος μια διαίρεση.
Ένα παράδοξο.