The Heart asks pleasure first...

Πυροβολείτε τους ποιητές!

 

Γιατί μπορεί να είμαστε αφράτοι στην όψη,

καλόβολοι στα αισθήματα και γιαλαντζί επαναστάτες ,
στα συλλαλητήρια των γραφικών ιδεολόγων
μπορεί με ένα σαξόφωνο παραμάσχαλα και τρία όγδοα θλίψης
για σημαδούρα να διασχίζουμε τα λίγα τετραγωνικά της ασυλίας μας
μπορεί οι Κυριακές μας να είναι μαρτυρικές και σακάτισσες
σαν τη μοναχική τρομπέτα του Γκιλέσπι
όμως μαλάκες δεν είμαστε να μας τη φέρνει η κάθε τυχάρπαστη κλίκα
δυτικοθρεμμένων κονδυλοφόρων και νταβραντισμένων πεζοναυτών.
Τα ποιήματα μολότοφ εκτοξεύουμε σταθερά τις νύχτες
στα σαθρά θεμέλια της πόλης
για να ξυπνήσουν εκατομμύρια ξαναγεννημένες εκρήξεις.
Γι’αυτό, μη τους ξεχνάτε και μη διστάζετε,
Πυροβολείτε τους ποιητές όπου τους βρείτε .

Εξαφανίστε το αχρείο είδος .
Είναι ικανοί να διαταραξουν τις ανέφελες ισορροπίες του βίου σας.

Paraisthesia Chain Reaction

Σε αυτό που αποκαλούμε Πραγματικότητα:

Ξύπνησε μουδιασμένος. Καλημέρα σου... μου... του, καλημέρα μας. Η τηλεόραση μουγκή, αναπαράγει ζωηρές εικόνες από μια πρωινή εκπομπή. Άνθρωποι πολύχρωμοι, χαμογελαστοί, πολύχαμοι, γελαστόχρωμοι που τον κάνουν να σκέπτεται ότι ζει σε εικονική πραγματικότητα. Είτε ότι χρειάζεται άμεση ψυχιατρική βοήθεια ...

ΔΥΝΑΜΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΝΤΑΣΗ. Το πρωί του αρέσει να ακούει κάτι. Οτιδήποτε του θυμίζει ότι είναι πάλι ζωντανός και ανάμεσα σε ζωντανούς μετά από την 6ωρη απουσία ύπνου. Έχει ανάγκη τον ήχο. Ελλείψει εξωτερικών ακουστικών ερεθισμάτων, ο εσωτερικός του μονόλογος τον ξεκουφαίνει...Δε φτάνει που τον κρατά ξάγρυπνο τόσα βράδια, ε δε θα πάρει και τις μέρες του!

Το ραδιόφωνο τον πονά πια, είναι παλιό κ ελαττωματικό. Η πρωινή εκγύμναση του αντιτακτου  αντίχειρα να είναι σε πλήρη συντονισμό με το δείκτη, για να επιτύχει με ακρίβεια διαρρήκτη χρηματοκιβωτίου, την κατάλληλη θέση στις συχνότητες των fm, τον εξουθενώνει. Η ανικανότητα του ραδιοκασετόφωνου να εκπληρώσει το σκοπό του, του θυμίζουν έντονα την αίγλη του παρελθόντος.

- Καλημέρα! 

- Καλημέρα αγάπη! Δε χορταίνω ύπνο αυτές τις μέρες, πως περνά έτσι η ώρα? Πλαγιάζεις και ντριιιιν!

Από την tv ακούγεται σχολιασμός παρουσιαστή:

- Ο Σάκης Ρουβάς στο νέο του τραγούδι...αποκλειστικές εικόνες μπλαμπλαμπλα……

- Μα καλά πόσο χρονών είναι? 40-45? Δε μπορώ να καταλάβω πως γίνεται ένας άνθρωπος να συνεχίζει στα 50 να κάνει ένα επάγγελμα που απαιτεί να είναι 20. Πως?! Δεν υπάρχουν στιγμές που γελούν με τον εαυτό τους? ΄Η μήπως γελούν με εμάς που μας ξεγέλασαν κ ξεχάσαμε ότι ένας 50αρης χοροπηδά και γκαρίζει άσματα του τύπου:

 θέλω να σε πάρω έδω και τώρα,

να πάμε για μπυρόνια...

Θέλω να πω όταν σκέπτομαι κάποιον στα 50 από τους ανθρώπους στη ζωή μου, μάνα, πατερά , θειους και τους βάζω στον αντίστοιχο ρόλo με πιάνουν τα γέλια. 

- Ε ναι, μα γι ‘αυτό χτυπιούνται και γυμνάζονται από το πρωί μέχρι το βραδύ για να είναι fit...και να μη καταλαβαίνεις πόσο χρονών είναι!

-Δεν εννοώ αυτό, εννοώ...άσε τίποτα. (τέτοιες στιγμές του έρχονται πάντα στο μυαλό σκηνές από ξανθές-ροζ ταινίες που διατείνονται ότι οι πρωταγωνιστές συμπορεύονται με τον ένα μοναδικό έρωτα ,με τον οποίο μοιράζονται ένα μυαλό κ αυτό είναι ευτυχία...μειδιά.)

- Με κοροϊδεύεις?

- Γιατί το λες αυτό?

- Γιατί δε μου εξηγείς τι θες να πεις? και κοροϊδεύεις? οι υπότιτλοι που διάβαζε πάντα όταν παιζόταν αυτή η σκηνή, ήταν είσαι σνομπ, νομίζεις ότι είσαι πιο έξυπνος, υποτιμάς τη νοημοσύνη του διπλανού σου, ενώ αντικειμενικά η σκέψη σου είναι αλλοπρόσαλλη...

- Όχι, μόλις  ξύπνησα...δεν έχω πιει ακόμη καφέ για να εξηγώ κ δεν έχεις πιεί ακόμη καφέ για να καταλάβεις...

Συνεπής στο πεπρωμένο του, μια κατά τη γνώμη του, πυροσβεστική απάντηση κατάφερε για άλλη μια φορά να ανάψει φωτιές...από τις ύπουλες αυτές που σιγοκαίνε γυρίζεις το κεφάλι και ... ΒΙΒΛΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ...

Και ενώ η βιβλική καταστροφή λαμβάνει χώρα...ο εσωτερικός μονόλογος κορυφώνεται και του θυμίζει ότι

Παράλληλη πραγματικότητα 1:

Είδε ένα όνειρο χθες το βραδύ. Περίεργο όνειρο. Επέστρεφε λέει σπίτι μετά τη δουλειά. Καθώς επέπλεε τα σκαλιά της πολυκατοικίας είχε αγωνιά. Ένα συναίσθημα σαν εισβολή. Στον όροφο όλες οι πόρτες των διαμερισμάτων ορθάνοικτές και ένα δυνατό άσπρο φως έβγαινε προς το σκοτεινό διάδρομο. Δεν κατάφερναν όμως να τον φωτίσουν. Με το ζόρι έβλεπε που πατούσε. Έφτασε στην πόρτα του για να βρει μια κυρία μέσα να διπλώνει ρούχα... Πλησιάζει σαν να έχει πάθει αμνησία.

- Γεια σας ?

Το μάτι του πέφτει σε δυο διπλωμένα βρακιά και ένα ζευγάρι κάλτσες ταχτοποιημένα πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Την τελευταία φορά που τα είχε δει αγκάλιαζαν με παθός τα χέρια κ τη πλάτη της καρέκλας στην κρεβατοκάμαρα. Το θέαμα του προκάλεσε ναυτία...

- Μα μη κάνετε τον κόπο.

- Δε κάνει τίποτα άλλωστε οι γυναίκες που δουλεύουν τόσες ώρες αξίζουν λίγη βοήθεια. Που να τα προλάβετε όλα??? Τέτοια ώρα γυρίζετε από τη δουλειά?

- Είμαι γυναίκα? διαμαρτύρεται και ενώ το βλέμμα του κατευθύνεται πάνω στο ισχυρότερο διαπιστευτήριο της αντροσύνης του σκοντάφτει πάνω σε δυο μεγάλα στήθη.

- Ορίστε?

- Η προηγούμενη κυρία που σας βοηθούσε μου είπε ότι σας συμμάζευε και λίγο τα ρούχα.

Από το πουθενά εξορμά βιαστική μια κοπέλα, τον χαιρετά και μπαίνει στο διπλανό σπίτι με ξεσκονόπανα και σφουγγαρίστρα στα χέρια.

Το βλέμμα του καρφωμένο στα εσώρουχα και τις κάλτσες στο τραπέζι της κουζίνας.

Το μυαλό του στέλνει ξεκάθαρα προειδοποιητικά μηνύματα.: τα εσώρουχα ανήκουν σε ένα καθαρό συρτάρι , σχεδόν αποστειρωμένο. Οι κάλτσες σε ένα άλλο που η αποστείρωση είναι προαιρετική. Δεν ανήκουν στο τραπέζι της κουζίνας.

Παράλληλη πραγματικότητα 2:

Γιατί τον ενόχλησε  τόσο αυτή η εικόνα στο όνειρο του...τι να λέει άραγε αυτό για τον ίδιο? …σκέφτεται για τον εαυτό του σε τρίτο πρόσωπο και δυο παράλληλες πραγματικότητες μακριά. Η εικόνα που ξαφνικά τον χτύπησε ήταν αυτή ενός άνδρα που καταβρόχθιζε λαίμαργα τα περιεχόμενα των μπολ του ψυγείου,  βαθιά μεσάνυχτα αφού μόλις είχε κάνει παθιασμένο έρωτα στη γυναίκα που κρεμόταν από τον καναπέ.. Διπλά στο μπολ με το προχθεσινό φαγητό, ξάπλωναν ένα σουτιέν και ένα μποξεράκι. Όπως τα πέταξαν πάνω στην έξαψη οι παθιασμένοι εραστές.

Η σεξουαλικότητα του είναι ανύπαρκτη, ανάλογη με ένα αποστειρωμένο συρτάρι οπού τοποθετούνται καλοδιπλωμένοι οι πόθοι του. Αυτή ήταν η μόνη ερμηνεία στην οποία μπορούσε να φτάσει. Επιστρέφει στο όνειρο γρήγορα, πριν προλάβει να πάρει σώμα η ερμηνεία του..

Το ταβάνι στο δωμάτιο τον ονείρου στάζει. Πλησιάζει. 

- Ο πάνω όροφος έχει διαρροή...μα τι είναι αυτό???

μια καφεκόκκινη αηδία στάζει σε μεγάλες χονδρές σταγόνες στο καλογυαλισμένο πλακάκι. 

η κυρία που διπλώνει πλησιάζει...

- Α! είναι από τον πάνω όροφο. Να πάρει! λέει τρομοκρατημένη.

- Και γιατί είναι κόκκινο?

- Αυτοκτόνησε ένας φοιτητής χθές στο πάνω διαμέρισμα! στρέφει το κεφάλι στην οροφή και βλέπει τον εαυτό του να καθρεφτίζεται σε μια πηκτή διαστελόμμενη κατακόκκινη λίμνη που το βάρος της γκρέμιζε το ταβάνι.

- Πέφτει!!!Γρήγορα βγείτε έξω!!!

Αυτό που αποκαλούμε Πραγματικότητα:

Ξυπνά ξανά σε ένα σημείο της βιβλικής καταστροφής, που του υπενθύμιζε πόσο ακατάστατος είναι και πώς έχει υποσχεθεί να φτιάχνει τα πράγματα του ενώ ποτέ δεν το κάνει...Αντανακλαστικά φαντάζεται τον εαυτό του σε καρότσι να πιπιλάει τον αντίχειρα, με ένα τεράστιο βρεφικό σκουφί και γουρλωμένα μάτια μετάνοιας, απέναντι στις παρατηρήσεις που εκτοξεύονται με ρυθμό μυδραλιοβόλου. Μειδιά…

....κι άλλη φωτιά. Πρέπει να μάθει να συγκρατεί τις συσπάσεις του προσώπου του!

ΠΠ 1: Τι να πυροδότησε τη σύνθεση στο υποσυνείδητο του μιας τόσο φρικτής εικόνας??? Το υποσυνείδητο άραγε συνθέτει ή αποσυνθέτει??? ποιος ήταν ο φοιτητής που αυτοκτόνησε στο πάνω όροφο και του οποίου η αιμορραγία κατέρρευσε το ονειρόσπιτο του?

Π: Ηλεκτρικό ρεύμα περνά τάχιστα από τη μια νευρική σύναψη στην άλλη και τον μεταφέρει στο κέντρο μνήμης που έχει αποθηκευτεί η ερώτηση- απάντηση στον προβληματισμό του.

- Να προτείνουμε τον καθηγητή μας για το βραβείο καλύτερου ομιλητή? ρωτάει ενθουσιασμένος ο φοιτητής στο διπλανό γραφείο .  Γίνεται εις μνήμην των καθηγητών Χ και Υ. 

-  Ποιοι είναι αυτοί? Ποιος διαγωνισμός? ξαναπαίζει τη σκηνή στο μυαλό του.

- ΑυτΟΙ ...που είχε σκοτώσει εκΕΙνος ο τρελός φοιτητΗς με μια καραμπίνα στο αμφιθέατρο και μετά πήρε τα βουνά και αυτοκτΟνησε???Ε! προς τιμήν τους είναι η βράβευση.

Η καρδιά του συρρικνώνεται, δυσκολεύεται να αναπνεύσει ...

-Μα αυτός ο φοιτητής αυτοκτόνησε πάνω από το κεφάλι μου χθες βραδύ, τα αίματα του πλημμύριζαν το διαμέρισμα μου. Όλοι το ξέρουν αυτό. Φυγάδευση σκέψης στην

ΠΠ 3: Βλέπει το πρόσωπο του αγαπημένου του φίλου, αυτού που στο μυαλό του κατάφερε και αναρριχήθηκε μακριά  από το μαύρο βούρκο που κοχλάζει. Κολυμπούν πλάι-πλαι στη θάλασσα. Νιώθει ασφάλεια. Ο Ήλιος καίει. Ο φίλος χαμογελάει. Μιλάει τόσο σιγά και νηφάλια που αναγκάζεται να διαβάσει τα χείλια του...εκπαιδευμένη η ακοή στις επιθετικές προσφωνήσεις. Τον κοιτάζει με βλέμμα σοφού έτοιμου να του αποκαλύψει τις αλήθειες που διέπουν τα σύμπαντα.

Ψιθυρίζει...Έτσι που λες, όταν σταμάτησα να προσπαθώ να συνδέσω τις δυο πειραματικές αλήθειες μεταξύ τους, κατάλαβα τί πραγματικά συμβαίνει.

Spelt the good news, good harvest and good day!

Παράδοξο

Μια φορά στα χίλια χρόνια, ψυχές ενσαρκώνονται σε ανθρώπους. Μα τόσο εύθραυστοι είναι, τόσο νεφελώδεις που θαρρείς πως από άλλο κόσμο κατεβήκαν εδώ κάτω μαζί μας.

 Και κατεβήκανε λέει να μας θυμίσουν πώς να ρωτάμε αυτές τις ρώτισες, που απάντηση δεν έχουν , και τόσο βαθιά ξανοίγουν μες στην ψυχή σου την ώρα που σε ρωτούν , που βλέπουν πέρα από το καλοχτισμένο τσιμεντένιο τείχος που έχεις ορθώσει και που μέσα του ασφυκτιά η ψύχη σου.

Συνειδητοποιείς για πρώτη φορά  πως δε σου βαστά να απαντήσεις με την κυνική εριστική σαχλαμάρα, μήτε με  σαρκασµό και γελοιοποίηση, ή µε καταγγελία και καταδίκη. Τίποτε από όλα αυτά δεν κάνει, τίποτε από όλα αυτά  που τόσες φορές κέρδισαν το κοινό σου, κ έκρυψαν καλά την αφελή, δονκιχωτική σου φύση!

Στέκεις απορώντας λοιπον μπροστά στην αλήθεια που χωρίς να το καταλάβεις ξεστόμισες, και δε το πιστεύεις, κ άλλο δε μιλείς!

Είχες και εσύ ξεχάσει πως μοιάζει, τόσα χρόνια που έχεις να τη δεις…σου θυμίζει εσένα, μια πρόσθεση, μια αφαίρεση του εαυτού σου, ένα πολλαπλασιασμό μετά... τέλος μια διαίρεση.

Ένα παράδοξο.

Είμαι παρών σημαίνει.

Περιμαζεύω τις λίγες δυνάμεις που μου απόμειναν και ρωτώ ποιος είμαι, που βρίσκομαι, και τι αντίκρισμα έχουν τα λόγια και τα έργα μου.

Αρνούμαι τη δόλια μετάθεση μου στο μέλλον και τη σκόπιμη καθήλωση μου στα περασμένα.

Ψάχνω και βρίσκω ένα σημείο απ’ όπου μπορώ να δω καθαρότερα γύρω μου και μπροστά μου.

Είμαι περισσότερο παρών σημαίνει.

Ελέγχω τη σχέση μου με τους αφέντες που με περιβάλλουν. Μετατρέπω το φόβο μου σε γνώση. Αποδέχομαι τη προσωρινή μοναξιά μου.

Υποκαθιστώ τη στερεοποιημένη φράση με την άφωνη πράξη.

Είμαι ακόμη περισσότερο παρών σημαίνει.

Αποφασίζω μόνος μου πικρά και νηφάλια μέσα στο δικό μου χρόνο και το δικό μου χώρο, τον τρόπο της ζωής μου και του θανάτου μου...

SOULed OUT (part 1)

Ακούει βηματισμούς, θα αναγνώριζε αυτό το περπάτημα παντού. Αγαπημένο περπάτημα, αγαπημένο πρόσωπο. Ο ρυθμός του προδίδει τη διάθεση του πάλι σήμερα... 
Καθώς την αντικρίζει προσποιείται το γνώριμο καθησυχαστικό χαμόγελο, αυτό που τόσες φορές έκρυψε για λίγο την απελπισία του. Αβάσταχτο να χαμογελάς έτσι σκέφτεται, το έχει προσπαθήσει κ η ίδια αρκετές φορές.  Οι μύες του προσώπου αντιστέκονται με σθένος στην εντολή που δίνει ο εγκέφαλος για σύσπαση. Τόσο μάλιστα, που δικαιολογημένα ένας φιλόσοφος της αρχαιότητας σε κάποιο από τα περί ηθικής κεφάλαια του θα αναρωτιόταν: αφού το ανθρώπινο σώμα δεν είναι φτιαγμένο να λέει ψέματα, πως άραγε μπορεί το ανθρώπινο μυαλό να σκαρώνει τόσα?

Όμως εκείνη ξέρει...Τις αγκαλιάζει με λαχταρά σα να έχουν περάσει βδομάδες από τότε που τις είδε τελευταία φορά. Στην πραγματικότητα δεν έχει περάσει μια ώρα που βγήκε από το δωμάτιο για να αναζητήσει λίγο οξυγόνο στη μαύρη αγορά. Η τιμή του έχει ανέβει δραματικά τον τελευταίο χρόνο και οι προβλέψεις λένε ότι μέχρι το τέλος του 2057 μια στις τρεις οικογένειες δε θα έχει την οικονομική ευχέρεια να αγοράζει. ΧΑ!....γελαει θυμωμένα, την "οικονομική ευχέρεια", ευχέρεια...μια τόσο θετική και εύηχη λέξη για να περιγράψει την θανατική καταδίκη εκατομμυρίων...

Προσπαθούν να μη βγαίνουν έξω πολύ. Πάνε 8 μήνες που είχε φέρει στο κόσμο τη μικρή Αύρα και καταφέρνει να εξασφαλίζει μια μπουκάλα οξυγόνο κάθε δυο μέρες για το μωρό.